Geen moment tijdens de feestdagen is zo aangenaam als Kerstavond. Eigenlijk doet hij niet mee. Dat maakt hem des te krachtiger. Het is geen Eerste Kerstdag; de belangrijkste. Het is ook geen Tweede Kerstdag; de op één na belangrijkste. Het is dat heerlijke moment, vóórdat die dagen echt zijn aangebroken. Zoals de dag voor je verjaardag vroeger net zo’n leuke dag leek als je verjaardag zelf. Het was bíjna zover, én je had daarna nóg een hele dag vol moois in het verschiet.
Zo voelt Kerstavond. Warm en vol verwachting. Alles kan nog. Alles staat voor de deur. Je hoeft alleen nog te wachten tot de volgende dageraad. De cadeaus, het bezoek, de gezellige chaos. De luide familieleden die je huis binnen komen denderen, bepakt met cadeaus en het hoogste woord. Klinkende glazen, stiekem slobberende honden die het restje dat van tafel viel meepikken. Snurkende opa in de hoek, je stiekem rokende zus bij het keukenraam, wanhopig wapperend om de geur het raam uit te krijgen.
Dat komt nog.
Nu
is er alleen
rust.
Als een zalige stilte voor de storm. — Kerstavond is van jou.
En dat vier je. Met een feestje in je eentje. Jijzelf op de bank bij de haard, z’n warmte naar je toe knisperend. Die geur, vermengd met de geur van je verse dennenboom, dat is Kerst in een vleug. Je ademt diep in… Kerst. En weer uit…
Dit vraagt om warme chocomel, denk je. Je staat op, zet een pannetje op het vuur, verse melk er in, en dan roeren, roeren, roeren. Je pakt de pure cacaopoeder uit de bovenste la van je kleine keuken, de la piept. Dat vertrouwde geluid. Klop, klop, klop — drie keer schudden en je hebt de perfecte verhouding voor jouw chocomel. De donkerbruine vlokken verspreiden zich razendsnel door de witte massa, terwijl je blijft roeren, roeren, roeren. Tot je damp ziet opkringelen. Die is warm. Vuur uit. Je favoriete mok grijp je van de plank boven je keukenblad. Die met de dikke sneeuwpop er op. Je schenkt de chocomel uit, nog een beetje, bijna aan het randje — klaar. Dit, is de perfecte chocomel. En dit is het perfecte moment.
Met je mok verplaats je weer naar het bankstel voor de haard. Je mist… Muziek. De platenspeler staat klaar, je trekt Frank Sinatra uit het rek vol platen. Je hebt er misschien wel honderden verzameld, door de jaren heen. Maar dit blijft een december klassieker. Plop, de plaat landt op de schijf alsof hij al stond te popelen. Klik, de hendel plaats je uit de houder en op de plaat. Krrrrtsj, de naald vind de groef. En aaaaah, daar is Frank. Je beste decembervriend. Zijn warme stem, ongeëvenaard, vult de ruimte met dat laatste element. Muziek.
Dit is het. Misschien wel jouw aller mooiste moment van het jaar. Jij onder je deken op de bank. Frank die door de ruimte klinkt. De lampjes in de boom die een zacht licht verspreiden, als sterren in de nacht. Het warme haardvuur voor je neus, en de verwarmende mok in je handen. Dit is het. Dit is Kerst. En verder niks.
Hallelujah.