Sjef kijkt me aan. Tranen staan in zijn ogen. Zijn diepliggende oogjes, klein van de drank, in een gezicht vertrokken van de ingehouden emotie. Het gezicht dat ik zo vaak aan de andere kant van de bar heb gezien. Altijd op standje tevreden, terwijl hij ongemerkt zatter en zatter werd…

“Ze zeiden gewoon NEE!”, rapporteert mijn broer verontwaardigd na een telefoongesprek met mam om een weekendje weg samen te plannen. “Tja, dan zal ze ‘nee’ bedoelen, vrees ik.”“Ja maar, zo kunnen ze niet meer tegen mij praten. Ik weet dat ze mijn ouders zijn, maar dit is vroeger niet meer.…

Mijn werkweek is weer begonnen, maar om me heen zie ik de resten van de ravage nog. Een geur van schmink, gemengd met schraal bier en vervlogen liefde hangt in de lucht. Onder mijn schoen een verdwaalde veer, vastbesloten om daar te blijven. Om niet te verdwijnen in de resten…