Wij, de toeristen: “Dan hebben we het toch maar goed, hè, als je dit zo ziet.”– De onzin die we uitkramen, als we een plek zien waar armoede heerst. Jesse, oprichter van ecofarm in Colombia en ontsnapper van de eerste wereld: “Dat wij rijk zijn? Dat denk ik niet. Er heerst een enorme emotionele armoede…
“Het was nooit de bedoeling, en als ik had mogen kiezen had ik het waarschijnlijk nooit gedaan. Maar het is toch gebeurd, en het is het beste dat me is overkomen in dit leven. Het enige waar ik trots op ben.” De buurman staart in zijn glas witte wijn. De tel zijn we kwijtgeraakt. En…
De eerste noot is ingezet en de eerste traan is al richting mijn onderkaak gerold, gevolgd door de volgende. The National speelt en ik ben niet meer te stoppen. Een halfjaar al, keek ik naar deze avond uit. Kaartjes moesten we in juni kopen en lagen sindsdien te prijken in de lade in de woonkamer.…
Kotsend hang ik boven de pot. Eerlijk gezegd weet ik niet of ik er beter met mijn kop of mijn kont boven kan gaan hangen. Mijn lichaam ejecteert alles, als een huisvrouw die een iets te fanatieke Marie Kondo lenteschoonmaak houdt. Alles moet eruit. Nu. Dat is wat mijn lichaam zegt. En het is duidelijk…
Verjaardagen als 30 plusser. Dat is even wat anders. In je hoofd zijn verjaardagen nog de dolle bende die ze ooit waren. Je brein misleidt je met herinneringen van uit de hand gelopen zuipfestijnen en legendarische avonden vol zeer succesvolle amateur dj’s voor een avond (je vrienden), professioneel ter plekke uitgevonden cocktails (de Gin Sunrise…
Een schreeuw. Ik kijk op, verschrikt. Dan stilte. Waar kwam het vandaan? Een ijzige gil, door merg en been, die nog lijkt na te echoën in de buitenlucht. Ik voel mijn borst op en neer gaan. Mijn adem kort en snel, hoog en luidruchtig. Er nadert een vrouw. Ze zal de schreeuw gehoord hebben. Ik…
Kun je in stapjes sterven? Geen klap die je blindelings raakt en je binnen cruciale seconden de oversteek doet maken van leven naar dood. Een genadevolle lichtbundel en je bent weg. Ik sterf in delen, in het donker. Zwarte vlekken die me tijdelijk uit het land van de levenden halen. Geen eervol einde waar met…
De gordijnen. Ze gaan niet meer open. Of zijn het mijn ogen? Het licht. Ver weg. Zacht melkwit, als een zomerochtend in een nevelig veld, de lucht bezaaid met glinsterende pollenpluimpjes, dansend op de eerste stralen, als een warme verwelkoming van een verse dag. Maar is het wel dag? Ochtend? Nevel. Meer nevel. Niet huilen,…
Het is hier donker. Ik weet dat dit mijn kamer is, maar geloof het nog niet helemaal. Telkens wanneer ik mijn ogen open, is het de vraag. Waar ben ik vandaag? Op dezelfde plek, van buiten, maar telkens op een andere plek, van binnen. Onbetrouwbaar, onpeilbaar. Wanneer je je niet meer veilig thuis kunt voelen…
“Ieeejhuuuw” – De vrouw voor me in de rij springt een halve meter in de lucht. Niet te missen, want we staan in een uitermate verstilde rij, om een kapel in te komen, voor een afscheidsdienst. Zo’n rij waar je de stilte voelt. Waar elk geluid of beweging oneerbiedig zou lijken. Terwijl… Tja, wat zou…