Columns

het kind

Je kwam met de eerste sneeuw. Dikke vlokken dwarrelden buiten richting de grond, om zich daar bij de rest te voegen. Flinke windvlagen pikten ze weer op om er een paar rondjes mee te zwieren en ze elders te ruste te leggen. Een dik pak had zich zo al verzameld,…

Lees meer

de hondenmoeder

Ten eerste: ik heb een hond. Ik ben geen moeder. Toch is er zoiets als een hondenmoeder. De eerste keer dat ik van deze kotsterm hoorde, bloedde mijn oren en zakte mijn broek af. De ergste verwachting bleek werkelijkheid: vrouwelijke eigenaars van honden noemen zichzelf hondenmoeders, in mijn kringen. Als…

Lees meer

het mondmasker

Daar lig ik dan. Met mijn rug aan de stoep geplakt. Een verse bui heeft me zonet definitief gevloerd. Heel even bezat ik de ijdele hoop dat mijn tijd nog niet gekomen was. Tevergeefs. Geen enkele ziel die me nu nog aantreft en oppakt, uitwast en liefdevol in z’n zak…

Lees meer

vijftig plus

“Goh, daar vraag je me wat.” Pieter kijkt licht geschrokken bij mijn vraag: “Wat was de beste tijd tot nu toe?”, nadat ik hem feliciteer met zijn vijftigste verjaardag. Hij is er niet blij mee, dat is duidelijk. Of eigenlijk, het verwart hem. Maakt hem vreselijk nostalgisch. “Hou ouder je…

Lees meer

de gevangenis

Een onderdeel van onze maatschappij dat me altijd mateloos gefascineerd heeft is: De Gevangenis.  Een laag medemens die met ons meedraait, maar ook weer niet. Ze staan aan de zijlijn. In de strafhoek. Een verdomhoekje waar we met z’n allen van wegkijken. Want dan is het probleem opgelost. Toch? Volgens…

Lees meer

het bezoek

Het bezoek. Als dertig plusser val je niet meer gewoon binnen bij je vrienden, maar ga je ‘op bezoek’. En het meest frappante: het huis is dan helemaal opgeruimd, en de koffie staat klaar. ALSOF DAT ALTIJD ZO IS. Wie heeft dat bedacht? ”Mooi nieuw huis, ja. Maar ehh, is…

Lees meer

de therapeut

“Ehh… Kun je daar iets mee?”, stamel ik terwijl ik mijn therapeut vertwijfeld aankijk tijdens de intake. Mijn therapeut, ja. Thuis noem ik haar liever ‘coach’. Daarbuiten noem ik haar liever niet. Maar ze is dus mijn – energetisch, jaja – therapeut. Niet omdat ik getraumatiseerd ben, of lijdt aan…

Lees meer

siddhartha aan de bar

Kwié – kwié – kwié – kwié. Met mijn poleerdoek voor extra schone glazen probeer ik de klanken van Tom Jones te overstemmen. Kwié – kwié – kwié. Ferm draai ik rondjes in het glas. Moet. Streeploos. Schoon. Kwié – kwié – kwié – sexbomb – sexbomb – sexbomb… Allejezuschristus,…

Lees meer

de introvert

Ik hou niet van kletsen. Maar helaas bestaat alles uit kletsen. De dag bestaat uit kletsen. Succes bestaat uit kletsen. Je vrienden zien bestaat uit kletsen. Wie niet kletst, mist dat allemaal. We kletsen op het werk, want dat is gezellig. We kletsen bij klanten, want dat schept een band…

Lees meer

de bar

Sjef kijkt me aan. Tranen staan in zijn ogen. Zijn diepliggende oogjes, klein van de drank, in een gezicht vertrokken van de ingehouden emotie. Het gezicht dat ik zo vaak aan de andere kant van de bar heb gezien. Altijd op standje tevreden, terwijl hij ongemerkt zatter en zatter werd…

Lees meer

de boomers

“Ze zeiden gewoon NEE!”, rapporteert mijn broer verontwaardigd na een telefoongesprek met mam om een weekendje weg samen te plannen. “Tja, dan zal ze ‘nee’ bedoelen, vrees ik.”“Ja maar, zo kunnen ze niet meer tegen mij praten. Ik weet dat ze mijn ouders zijn, maar dit is vroeger niet meer.…

Lees meer

de vasteloavend

Mijn werkweek is weer begonnen, maar om me heen zie ik de resten van de ravage nog. Een geur van schmink, gemengd met schraal bier en vervlogen liefde hangt in de lucht. Onder mijn schoen een verdwaalde veer, vastbesloten om daar te blijven. Om niet te verdwijnen in de resten…

Lees meer

de schaamte

Laatst was het 20 graden op de Noordpool. En als dertigers schamen we ons nu kapot met z’n allen. We zijn de kinderen van de boomers. De generatie die onze wereld naar de klote hielp, even kort door de bocht. Wij kregen massa-productie speelgoed om de box geworpen, gemaakt van…

Lees meer

de corona

Wij, de toeristen: “Dan hebben we het toch maar goed, hè, als je dit zo ziet.”– De onzin die we uitkramen, als we een plek zien waar armoede heerst. Jesse, oprichter van ecofarm in Colombia en ontsnapper van de eerste wereld: “Dat wij rijk zijn? Dat denk ik niet. Er…

Lees meer

de kinderen

“Het was nooit de bedoeling, en als ik had mogen kiezen had ik het waarschijnlijk nooit gedaan. Maar het is toch gebeurd, en het is het beste dat me is overkomen in dit leven. Het enige waar ik trots op ben.” De buurman staart in zijn glas witte wijn. De…

Lees meer

de muziek

De eerste noot is ingezet en de eerste traan is al richting mijn onderkaak gerold, gevolgd door de volgende. The National speelt en ik ben niet meer te stoppen. Een halfjaar al, keek ik naar deze avond uit. Kaartjes moesten we in juni kopen en lagen sindsdien te prijken in…

Lees meer

de healing

Kotsend hang ik boven de pot. Eerlijk gezegd weet ik niet of ik er beter met mijn kop of mijn kont boven kan gaan hangen. Mijn lichaam ejecteert alles, als een huisvrouw die een iets te fanatieke Marie Kondo lenteschoonmaak houdt. Alles moet eruit. Nu. Dat is wat mijn lichaam…

Lees meer

de verjaardag

Verjaardagen als 30 plusser. Dat is even wat anders. In je hoofd zijn verjaardagen nog de dolle bende die ze ooit waren. Je brein misleidt je met herinneringen van uit de hand gelopen zuipfestijnen en legendarische avonden vol zeer succesvolle amateur dj’s voor een avond (je vrienden), professioneel ter plekke…

Lees meer

het afscheid.

“Ieeejhuuuw” – De vrouw voor me in de rij springt een halve meter in de lucht. Niet te missen, want we staan in een uitermate verstilde rij, om een kapel in te komen, voor een afscheidsdienst. Zo’n rij waar je de stilte voelt. Waar elk geluid of beweging oneerbiedig zou…

Lees meer

het uitstrijkje.

Het klinkt al onprettig als je het uitspreekt. Een uitstrijkje. “Sjtriek dich neet oet!”, hoor ik mijn moeder nog roepen, zo’n 20 jaar geleden. Vrij vertaald; “strijk je niet uit”, ofwel; “maak je niet smerig”. Ik ben 30. En tegenwoordig strijk ik me nog bijzonder weinig uit. Op het meest…

Lees meer

het zeepaardje.

“…Drie keer per dag even insmeren, je mag er gewoon mee douchen, en vergeet niet…” – Terwijl ik op de achtergrond aan elkaar geregen woorden hoor die maar geen geheel vormen, staar ik perplex in de spiegel. Wat. Heb. Ik. Gedaan.  Mijn tattoo prijkt als een extravagante onuitgenodigde gast op…

Lees meer

het boek

Eve ontrafelt het verhaal van de laatste koning van Portugal in een zwoel surfdorpje & stuit daarmee op een familiegeheim dat ook haar leven omgooit.